Follow

’s Ochtends om 8 uur met het fietsje op weg naar sportpark Oberink. Een prachtige zomerochtend terwijl we eigenlijk nog midden in de lente zitten. Het was gisteren vreselijk heet, maar de regen van vannacht maakt dat we de dag weer lekker fris beginnen.

Onderweg kom je van alles tegen. En al trappend stel je je voor wat de andere mensen op dit tijdstip van de dag van plan zijn. Uniseks stellen op uniseks fietsen maken zich op voor een toertochtje over de kerkpaadjes van de Achterhoek. Een stel waggelende jongeren proberen zich een veilige weg te banen naar huis of wat ze thuis noemen. Ik word na een luid ‘Jow!’ ingehaald door een groep evenbeelden van Robert Gesink. Een glimlach krult over mijn wangen; “wat zouden ze van mij denken?” Vast niet dat ik onderweg ben naar de afscheidswedstrijd van mijn 62-jarige teamgenoot, die na 52 jaar competitievoetbal nu toch echt heeft beloofd alleen nog maar te komen kijken.

“En daar stonden we dan vanochtend, het was wel spannend maar toch ook fijn.
Maar zoals bij elke wedstrijd, kan er maar één de winnaar zijn.
We laten ons niet kennen, we gaan gewoon maar door.
Want wie niet tegen zijn verlies kan, die is maar zielig hoor … “

Onze Willem Veenstra (VeenstraVeenstra voor intimi) stond vandaag in het zonnetje. Wim uut t bos moet noodgedwongen zijn kisten in de Vennebulten begraven; zijn knie heeft het na 52 voetbaljaren (waarvan vele jaren in de hoofdmacht van Varsseveld) nu echt begeven. Alle andere medespelers werden door de leiding vriendelijk doch dringend verzocht om een kwartiertje eerder te verzamelen zodat we nog wat voorbereidingen konden treffen, maar zoals gebruikelijk was Wim (op de fiets) al ene half uur voor verzameltijd aanwezig.

Wat Wim niet wist, was dat zoons Niek en Roel ook uitgenodigd waren om een balletje mee te trappen deze laatste wedstrijd, zodat het een echt familietafereel werd. Uiteraard nam Wim de aftrap van zijn laatste competitiewedstrijd voor Varsseveld. Als vanouds trok Wim meteen naar de linkerzijde en zorgde met zijn befaamde rushes dat de handen op elkaar gingen langs de kant. Na 200 weergaloze seconden was dan echt het moment aangebroken. Onder luid applaus werd Wim uitgeleide gedaan, een tijdperk komt ten einde.

Over de wedstrijd valt verder niet veel te vertellen. Een zeer sportieve en leuke tegenstander vandaag, die het voetbal extra leuk maakte. Menno sloot vandaag ook zijn voetbalbestaan af en werd onder een bijna net zo luid applaus bedankt voor zes mooie jaren in Varsseveld 6. Even leek het een gimmick te worden om iedereen die vroegtijdig het veld verliet op een applaus te trakteren, maar daar werd iedereen direct met een vermanend ‘vingertje’ terecht gewezen.

Na afloop werd Wim nog wel even verzocht zijn sponsortas in te leveren. Gelukkig werd hij niet net als de andere verlaters aan het einde van de dag uit de app groep gegooid. Dat overkwam wel Daan, Oerie, Arnold, Menno en Luuk. Ruimt lekker op zo …

Maar ja, wat moet je nou Wim? Als je 52 jaar hebt gevoetbald, dan val je toch wel een beetje in een gat. En om nou alleen maar in de tuin bezig te zijn of ’s nachts de dolen door de Vennebulten lijkt me toch ook niet echt wat. Het houdt je bezig, maar dat is het dan wel. Moeten we hem misschien dan toch nog een plekje in de technische staf geven?

’s Avonds om 7 uur maak ik een wandelingetje door het dorp. Een prachtige zomeravond in wording. Al slenterend porbeer ik mij te verplaatsen in de gedachten van Wim. Ineens hoor ik achter mij: “He Ooievaertje !!! lekker afgehaakt vanmiddag? Wij gaan nog ff naar De Radstake! Mazzel!!” Een kleine glimlach krult over mijn wangen. Het gaat helemaal goed komen met Willem …